Śpiewanie w domu.
Jesteś na: iSing > Forum dyskusyjne
Autor
Wiadomość
a to ja muszę mieć podkład normalnie puszczony, bo jak nie... to wiem, że mnie słychać, a tak to to myślę, że mnie zagłusza 
lalalala....
Konto usunięte
To ja mam odwrotnie, jak mam w słuchawkach to myślę, że ani podkładu ani mnie nie słychać
Anito mogę mieć do Ciebie pytanie? W jednym z postów w tym temacie napisałaś, że grałaś w teatrze, można wiedzieć w jakim? 
Do kobiety trzeba się pofatygować... tak? Potem patrzysz jej w oczy... przysuwasz się... tak? Tylko troszeczkę, a najlepiej prawie do końca...
Ja nagrywam tylko wtedy, kiedy działa mój mikrofon, ale śpiewam bez przerwy, czasami tym, że śpiewam robię sobie kłopoty. Np.: zasłucham się w mój śpiew lub w podkład i albo nie uważam na lekcji, albo nic nie słyszę xD Ja bym z chęcią została piosenkarką, bo uwielbiam śpiew i każdy mi mówi, że ładnie śpiewam. Przed prawie całą rodziną boję się śpiewać/wstydzę się, ale przy mamie jest całkowicie inaczej. Śpiewam bez problemu. Raz jak śpiewałam w samochodzie Ostatnią nockę to mama myślała, że Maleńczuk nagrał wersję z chórkami, bo śpiewałam cicho i trochę wyżej niż zawsze...
Też chciałam grać w teatrze.
Ale po tym jak zagrałam Esmeraldę w szkolnym przedstawieniu, stwierdziłam, ze jednak się wstydzę.
Ale po tym jak zagrałam Esmeraldę w szkolnym przedstawieniu, stwierdziłam, ze jednak się wstydzę.
No ja tez tak mam, mogę śpiewać wszędzie. Szkoła, jakiś występ, dla znajomych, ze znajomymi, ale jakoś przy rodzinie nie mogę..
"I proszę Boga, nigdy więcej niech nie pozwoli na to by ktoś trafił moje serce"
http://ola-iwanek.blogspot.com/
Konto usunięte
robertas19 pisze:
Anito mogę mieć do Ciebie pytanie? W jednym z postów w tym temacie napisałaś, że grałaś w teatrze, można wiedzieć w jakim?
Amatorskim :x Kółko teatralne, ale występy na scenach teatrów również mam za sobą :x
No proszę, teatralna osoba z Ciebie 
Dzięki za odpowiedź
Dzięki za odpowiedź Do kobiety trzeba się pofatygować... tak? Potem patrzysz jej w oczy... przysuwasz się... tak? Tylko troszeczkę, a najlepiej prawie do końca...
Konto usunięte
kurcze, ja też chciałam się spełniać teatralnie, ale miałam ( i mam) wrażenie, że ze mnie to by się wszyscy śmiali
lalalala....
Konto usunięte
Ze mnie też się wszyscy śmiali bo zawsze coś odwaliłam na scenie
Najbardziej nie lubiłam teatru kukiełkowego bo nie umiałam odpowiednio trzymać tych kukiełek
Najbardziej nie lubiłam teatru kukiełkowego bo nie umiałam odpowiednio trzymać tych kukiełek
Kiedyś mieliśmy nagrać jakiś dramat na imprezę harcerską to miałam być żoną homoseksualisty i on na koniec miał zostać zamordowany, a ja miałam to zobaczyć, podbiec do niego i zacząć udawać, że płaczę nad jego ciałem (mieliśmy tylko jeden raz to nagrać... tak już oficjalnie). Wyszło trochę inaczej, bo podbiegłam, upadłam na kolana i musiałam zasłonić się włosami, bo wybuchłam śmiechem. Następnie kamera uchwyciła mój powrót z bananem na twarzy xDD
Przepraszam za offtopa
Przepraszam za offtopa
lalalala....
Konto usunięte
Kiedyś graliśmy kopciuszka, koleżanka była macochą, wbiegła na scenę w butach na koturnie, wypierdzieliła się o dekorację i wrzasnęła rezolutnie: "kopciuszek!!! ile razy mówiłam, żebyś to sprzątnęła!!!"
a może na profilu sobie pospamujemy, bo my tu gadu gadu o teatrze, a temat o śpiewaniu w domu
lalalala....
nieudana pisze:
Ja nawet głosu z siebie nie potrafię wydobyć jak mam śpiewać przy kimś.. o.O
I to jest męczące, bo np na karaoke muszę śpiewać z kimś, bo się sama wstydzę. o.O
Mam taak samoo jak Tyy...
Występowałam wiele razy w życiu. Czy to występy teatralne, czy muzyczne, czy taneczne.. Trema była zawsze, ale nigdy nic nie równało się z tym stresem podczas występów wokalnych. Choćbym nie wiem, ile ćwiczyła i do jakiej, hmm... powiedzmy, perfekcji, doszła w danej piosence, to zawsze przez stres coś zepsuję przy publice. Gardło się zaciska, głos cichnie i drży. I jeśli śpiewam solo - pies pogrzebany.
A wszystko zaczęło się w 1 klasie podstawówki. Grałam rolę Calineczki w szkolnym przedstawieniu i miałam zaśpiewać finałową piosenkę. To był mój pierwszy kontakt z prawdziwym mikrofonem, który w dodatku był ustawiony za głośno i, gdy tylko zaczęłam śpiewać, dzieciakom i mi samej, zaczęło aż dudnić w uszach. Niestety zanim ktokolwiek zdążył ściszyć mikrofon, ja zauważyłam, jak połowa sali zatyka sobie uszy. Do tej pory mam przed oczami ten obraz, kiedy wychodzę na scenę. Uraz na całe życie. I dodam, że zaprzepaściłam swoje szansę na pójście na medycynę, bo wybierając profil w liceum, ubzdurałam sobie, że będę aktorką i poszłam do humana. Oczywiście, po trzech latach nawet nie w głowie było mi zdawanie do szkoły teatralnej.
Nie to, żebym nie chciała, ale dzięki wszelkim zajęciom teatralnym, dramowym itd. zorientowałam się, że nie jestem na tyle w tym dobra i utalentowana, by przejść wszystkie etapy rekrutacji na PWST. Non omnis moriar.
Zaloguj się, aby odpowiedzieć w temacie. Nie masz konta? Zarejestuj się!