Cień. (bajka) Cień szukał swej postaci. Do wszystkich się przymierzał. Bo cień i postać to dwoje braci- W zaufaniu tak się zwierzał. A był to cień niezwykłego kształtu. W ręku berło miał, koronę na głowie. Kto go zobaczył krzyczał-gwałtu. Lecz później pasując-dobry-powie. Jak ulał pasuje całe ciało. Ręce, nogi, głowa, nawet duży brzuch. Ale korona i berło nie pasowało. Bo waszmość królem nie był zuch. Ktoś inny już cień przymierza. Nogi za długie, głowa za mała. Była to osoba biednego pasterza. I szybko nadzieja się rozwiała. Cień błąkał się przez lata. Uradzono wreszcie chórem Dopasować mu jakiegoś brata. I spisano wszystko piórem. Wszyscy chcieli, jeden dostał Berło i koronę na swą głowę. Tak by cień sam nie pozostał I dopełnił mu połowę. Wnet żałować zaczął król. Bo z nazwy był tylko królem. Zyski zaczął czerpać chór. Każdy liczył się z… cichym chórem. Ten król nie stał się sławnym. Musiał się zadowolić tym, Że tylko w urzędzie był prawym. To jego cień zawsze wiódł prym.