Kolęda – Bóg się rodzi

tradycja Plus

769 subskrybentów

Zapraszam w Święta do wspólnego śpiewania Bóg się rodzi, moc truchleje, Pan niebiosów obnażony, Ogień krzepnie, blask ciemnieje, Ma granice Nieskończony. Wzgardzony okryty chwałą Śmiertelny Król nad wiekami, A słowo ciałem się stało I mieszkało między nami. Wzgardzony okryty chwałą Śmiertelny Król nad wiekami, A słowo ciałem się stało I mieszkało między nami. Cóż niebo masz nad ziemiany? Bóg porzucił szczęście Twoje. Wszedł między lud ukochany, Dzieląc z nim trudy i znoje. Niemało cierpiał, niemało, Żeśmy byli winni sami, A słowo ciałem się stało I mieszkało między nami. Niemało cierpiał, niemało, Żeśmy byli winni sami, A słowo ciałem się stało I mieszkało między nami. W nędznej szopie urodzony, Żłób Mu za kolebkę dano. Cóż jest, czym był otoczony? Bydło, pasterze i siano... Ubodzy, was to spotkało: Witać Go przed bogaczami, A słowo ciałem się stało I mieszkało między nami. Ubodzy, was to spotkało: Witać Go przed bogaczami, A słowo ciałem się stało I mieszkało między nami. Podnieś rękę, Boże Dziecię, Błogosław Ojczyznę miłą, W dobrych radach, W dobrym bycie, Wspieraj jej siłę swą siłą. Dom nasz i majętność całą I wszystkie wioski z miastami, A słowo ciałem się stało I mieszkało między nami. Dom nasz i majętność całą I wszystkie wioski z miastami, A słowo ciałem się stało I mieszkało między nami. #swieta #koleda

772 odtworzenia 9 grudnia 2012

Zaloguj się, aby dodać komentarz. Nie masz konta? Zarejestuj się!

9 komentarzy

Brak komentarzy