Biegła w moją stronę, merdała ogonem, Nie wiedziała że zaraz będzie wszystko skończone, Podbiegała do mnie, wbiegła na drogę, Nie widziałam już nic, tylko jej ciało potrącone, Nagle światła samochodu mignęły mi przed okiem, A ona wpatrzona w jezdnie, ślepym wzrokiem, Nieruchoma, kark wisiał niczym wisielec na szubienicy, A jej ciało martwe, leżało na ulicy, Przed chwilą, jej oczy pogrążone w wierności, Ogonek merdał cały z radości, A teraz leży martwa na drodze, Już nic, nic jej nie pomoże, Głuchy mój krzyk, piski opon, A jej ciało leży nieruchomo, pokryte ropą Ref.: Moi mali przyjaciele, a zarazem tak wielcy A teraz gdzieś są z innymi w Bożej twierdzy Lecz wiem, że są przy mnie, przyjaciele wierni, Czemu nie wzięliście mnie? Bogowie cholerni Chciałam powitać go jak zawsze przyjaźnie, Wziąć na ręce, by poczuć się z nim raźnie, Ręką spróbowałam go wydostać, lecz on był martwy, nie mogłam temu sprostać, poczułam to, już znałam to uczucie, martwego zwierzęcia na ramionach, w sercu straszliwe ukucie, z pierwszej zwrotki znam to dobrze, i nic nie może do mnie dostrzec, zatkało mnie zupełnie, co mu się stało, biedaczek leżał nieżywy, tylko tego brakowało, najbliższy przyjaciel, chociaż to zwierzę ale ja jednak w taką przyjaźń wierzę a teraz go zabrakło, a nikt go nie zastąpi, czułam się winna, jak nigdy, choć wiedziałam że to kiedyś nastąpi Ref. Kolejne zwrotki po śmierci następnych, Przyjaciół małych, zarazem tak wielkich, Bo wiem, że kiedyś zginą kolejni, Przyjaciele mi wierni, Każdego życie coś kiedyś do góry nogami przekręci, Memento Mori, pamiętaj o śmierci, Przecież małe stworzenia co żyją krótko, Lecz cieszą się każdą możliwą minutką, Bo oni mnie przeżyją, na pewno pierwsi zginą, Pogodzić z tym się muszę, że ich chwile szybciej miną, Że odejdę dopiero gdy ich nie będzie, Lecz wiem że w sercu będą ze mną będą wszędzie Ref. Obroża została tylko w pudełku, pusta klatka stoi w kącie, Proszę dobre duchy, gdziekolwiek jesteście, lecz ich chrońcie… [*]