Nie muszę nic – Karo Lina (Tekst)

Kiedyś myślałam, że muszę być kimś więcej
Głośniejsza, lepsza, bardziej „do wzięcia”
Że jak się trochę nagnę,
To wszystko się ułoży
Że ktoś mnie w końcu wybierze
I to mnie stworzy
Ale prawda jest taka,
Że zgubiłam się po drodze
W cudzych oczach,
Cudzych słowach, cudzym „może”
I trochę trwało, zanim zrozumiałam jedno
Że można żyć wśród ludzi
Czując samotność wielką
Więc zaczęłam od małych rzeczy
Od „nie chcę”, od „nie mogę”,
Od „to mnie męczy”
Nie muszę już nikomu nic udowadniać
Nie muszę być wersją, którą łatwo kochać
Nie muszę się zgadzać, kiedy coś mnie łamie
Nie muszę zostawać tam, gdzie siebie tracę
Nie muszę już świecić, kiedy gasnę w środku
Nie muszę się składać do czyjegoś porządku
Jeśli mam iść — to tylko w swoją stronę
Nawet jeśli wolniej… nawet jeśli tonę
I wiesz… to nie jest tak, że nagle jest lekko
Czasem dalej wracam do starych schematów
Czasem dalej boli, bardziej niż powinno
Przynajmniej teraz wiem,
Że mogę się zatrzymać
I nie wszystko trzeba naprawiać od razu
Czasem wystarczy zdjąć nogę z gazu
Nie muszę już nikomu nic udowadniać
Nie muszę być wersją, którą łatwo kochać
Nie muszę się zgadzać, kiedy coś mnie łamie
Nie muszę zostawać tam, gdzie siebie tracę
Nie muszę już świecić, kiedy gasnę w środku
Nie muszę się składać do czyjegoś porządku
Jeśli mam iść — to tylko w swoją stronę
Nawet jeśli wolniej… nawet jeśli tonę
Chcę być spokojna w swojej głowie
Chcę móc zasnąć bez walki
Nie chcę tłumaczyć się z tego, że żyję
I nie przepraszać za to co czuję
Nie muszę już nikomu nic udowadniać
Nie muszę być wersją, którą łatwo kochać
Nie muszę się zgadzać, kiedy coś mnie łamie
Nie muszę zostawać tam, gdzie siebie tracę
Nie muszę już świecić, kiedy gasnę w środku
Nie muszę się składać do czyjegoś porządku
Jeśli mam iść — to tylko w swoją stronę
Nawet jeśli wolniej… nawet jeśli tonę
Nie muszę nic… i to jest nowe
Trochę obce, trochę trudne
Ale pierwszy raz od dawna
To naprawdę… moje