Alex Ubago – Sin Miedo A Nada

Pragnę błagać cię żebyś nie odchodziła, życie moje
Pragnę słuchać jak mówisz rzeczy których nigdy byś nie powiedziała
Ale milczę a ty odchodzisz
Wciąż mam nadzieję, że któregoś dnia będę w stanie
Nie ukrywać ran, które bolą
Kiedy myślę że z każdym dniem kocham cię coraz bardziej Ile jeszcze będziemy czekać? Pragnę cię obejmować i abyś ty mnie mocno objęła
Pragnę cię zabawiać i żebyś mnie pocałowała kiedy się obudzę
Ułożony wygodnie na twojej piersi aż do wschodu słońca
Zatracam się w twoim zapachu
Zatracam się w twoich ustach, które zbliżając się
Szepczą słowa, które docierają do tego biednego serca
Powoli czuję w sobie ogień
Pragnę cię poznać, wiedzieć o czym myślisz
Otworzyć wszystkie twoje drzwi
I zwyciężyć burze, które chciałyby nas zniszczyć
Zasiać moje spojrzenie w twoich oczach Śpiewać z tobą do świtu
Całować aż do zdarcia naszych warg I widzieć jak każdego dnia na twojej twarzy rośnie to ziarnko
Tworzyć, śnić, pozwolić wszystkiemu się tworzyć
Odkładając lęk przed cierpieniem
Pragnę wyjaśnić ci co jest w mojej głowie Pragnę cię zaintrygować
I wciąż być zdolną do zaskakiwania cię Czuć każdego dnia to uderzenie gdy cię widzę
Co nas obchodzi co będą mówić?
Co nas obchodzi co pomyślą?
Jeśli zwariowałam to moja sprawa
Teraz znowu widzę świat na moją korzyść Wciąż widzę blask słońca
Pragnę cię poznać, wiedzieć o czym myślisz
Otworzyć wszystkie twoje drzwi
I zwyciężyć burze, które chciałyby nas zniszczyć
Zasiać moje spojrzenie w twoich oczach Śpiewać z tobą do świtu
Całować aż do zdarcia naszych warg
I widzieć jak każdego dnia na twojej twarzy rośnie to ziarnko
Tworzyć, śnić, pozwolić wszystkiemu się tworzyć
Odkładając lęk przed cierpieniem